Struisvogelwatje

hlactieIk heb me jaren afzijdig gehouden van wereldnieuws, ellende en realiteit. Heb zitten gillen bij de nodige psychs om al die ellende. Zij konden mij alleen vertellen "dat het bij het leven hoort." Ze hebben gelijk, ik weet het. Ik ben een struisvogelwatje. Ik zit te grienen bij tweets, weblogs en youtube. Ik foeter en spam bij winkeldiefstal en ik voel mij meer en meer een groter watje. Niks meegemaakt? O, jawel hoor. Heb mijn rugzakje ook gevuld. Ik ben blij dat ik nog leef om al die ellende mee te kunnen maken. "Verharden", is dat het toverwoord? Doet iedereen dat niet? Worden we juist daardoor niet ongevoeliger en werken we zo niet meer ellende in de hand? Verschuilen we ons dan niet teveel achter de smoes "zelfbehoud"? Maar wat moet je anders? Ik weet het niet meer hoor. Ik ga geloof ik maar gewoon verder met mijn Struisvogelpolitiek want ik ben te laf om te schreeuwen. Ik ga wat knutselen, tasjes naaien en vriendelijk die meneer met die paar boodschapjes voorrang geven bij de kassa. Ja, dat is mijn leven. Wat een afgang, wat een dom en vruchteloos vullen van tijd. Bah! Ik heb het wel even gehad. En dit logje? Heeft ook geen enkel nut. Ik ga fietsen....
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
http://www.trompke.nl/weblog/?p=1974
Twitter
Visit Us
YouTube
YouTube
Pinterest
Instagram

Ben ik nou zo naief?

handOf goedgelovig... niet van deze tijd? Sta ik in een winkel en zie ik 3 personen, 1 man en 2 vrouwen, hun tassen vullen met kleding en andere spulletjes. Grote shoppers, gewoon open en bloot. 1 Vrouw met een tas en rits die netjes wordt dichtgezipt. Ik sta er bijna bovenop. Ze babbelen wat, schijnbaar heel ontspannen en o zo "gewoontjes". Op de valreep worden er twee kleinigheden, een hemdje en broekje of zoiets, uit het schap gepakt en het trio loopt naar de kassa. Ik ga er naar kijken, van een afstandje maar wel duidelijk zichtbaar. En ja hoor... alleen die 2 'kleinigheden' worden op de band gelegd, afgerekend en al babbelend loopt het trio naar de uitgang. Ik loop naar de kassière en zeg "Die personen hebben meer in hun tas gestopt dan dat ze hebben afgerekend'. Het meisje kijkt me verschrikt aan. Zo ook de andere klanten in de rij. Ik zeg het nog een keertje. Alleen verbazing is de reactie. Ik begin me bijna schuldig te voelen dat ik het heb gemeld.  'Nou', denk ik, 'daar schiet ik ook niks mee op'. En ik loop naar een leidinggevende (denk ik) die staat te inventariseren. 'Ik heb net een winkeldiefstal gezien en gemeld bij de kassa. De daders lopen nog buiten denk ik.' Ik geef een beschrijving en krijg als reactie 'Dankuwel dat u het heeft gemeld'. Ook deze medewerkster lijkt verder geen actie te ondernemen. Ze loopt door de winkel en verdwijnt tussen de schappen. Ze gaat niet naar kantoor en niet naar buiten. Misschien heeft ze een mobieltje op zak? Zou kunnen. De daders zijn inmiddels al een eind verder.... Ik sta inmiddels heel verontwaardigd te zijn en mijn knieën beginnen te bibberen. Ja, ik beleef dit ook niet dagelijks en vind het best spannend en vervelend. Ik blijf nog even zichtbaar in de buurt hangen, voor het geval dat... Nou, tevergeefs. Ik reken af bij een andere kassière. Ik wou naar die andere, maar die moest net even weg, een prijs controleren.... Ben ik nou zo naïef? Wordt er tegenwoordig niks meer aan winkeldiefstal gedaan en volstaat een doorberekening in de prijzen? Bah, wat een k*twereld...
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
http://www.trompke.nl/weblog/?p=1972
Twitter
Visit Us
YouTube
YouTube
Pinterest
Instagram

Mijn “dagboeken” (journals), mixed media enzo…

2011-07-27 19.53.29Nee, het zijn geen dagboeken in de traditionele zin des woords. Het zijn "boeken" waarin ik klieder, plak, frutsel. Kortom, ik plak alles in zo'n journal wat je maar kwijt kan in een boek. Google maar eens op 'mixed media of  'art journal'. Vaak neem ik een thema of gebeurtenis, soms begin ik gewoon met een willekeurig kleurtje verf of een plaatje. Ik teken, plak, naai, haak, borduur, schilder van alles... wat er maar in me opkomt op dat moment. Zo heerlijk om te doen. De boeken bind ik zelf of ik neem een oude bestaande agenda, oud boek of vouw een kalender tot een handzaam formaat. Maakt niet uit, als er maar op gekliederd kan worden. De pagina's die ontstaan zijn in mijn geval nooit van tevoren bedacht, ze ontstaan tijdens het proces en verrassen mijzelf meestal ook. Het is iets wat in ons land nog niet zo heel erg bekend is, maar ik zie toch steeds meer mixed media (art)journals verschijnen op internet en in mijn omgeving. Hier op dit weblog kom je verschillende journal-pagina's van mij tegen. Zoek maar op 'journal of 'art journal'. Kijk bij de categorieën of bovenin het menu, er staat genoeg op dit weblog. Ook het 'Wreck This Journal' (WTJ), 'This is not a book' en 'Mess' van Keri Smith zijn journals. Er is zelfs een 'Wreck This App', een digitale versie van het WTJ, voor de iPad te downloaden. Maar daar begin ik niet aan. Ik wil kliederen ;-) In de afgelopen jaren is de stapel "bruikbaar materiaal" erg gegroeid en al dat spul kan ik nooit tijdens mijn leven in  journals plakken. Dus heel veel gaat weg. Ik probeer eerst het een en ander te slijten via een verkoop-pagina op dit weblog en op een markt waar ik binnenkort ga staan. Wie weet wordt ik rijk ;-) Maar voordat ik mijn kasteeltje in Frankrijk of mijn 2e huis in Noorwegen ga kopen blijf ik lekker door knutselen en frutselen in mijn overvolle hobbykamertje.
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
http://www.trompke.nl/weblog/?p=1967
Twitter
Visit Us
YouTube
YouTube
Pinterest
Instagram

Wat doe je als je wilt opruimen?

De meeste mensen gaan dan... eh... opruimen... Dat houdt in dat je spulletjes sorteert, de rommel weggooit, bruikbare spulletjes naar de kringloop brengt en dat wat je wilt houden netjes en overzichtelijk een plekje geeft. Dat zouden de meeste mensen doen denk ik. Ikke niet... daarom kom ik ook nooit door de "rommel" heen. Mijn handicap is dat ik voortdurend prikkels krijg wanneer ik bezig ben met de bult "troep". Mijn creatieve hersenhelft maakt dan in gedachten allerlei andere "troep" van elk lapje stof, kantje, boekje, frutsel, dop, oude kleren, versleten dekbedhoezen... Soms is dat echt een plaag. Want voordat ik het door heb "moet" ik toegeven aan die impuls en zit ik vervolgens tussen de bult te knutselen, naaien, schilderen, haken... weet ik veel. Ik vergeet dan alles om me heen en kom dan na een tijdje plotseling tot besef dat er ook nog wel eens iets anders moet gebeuren en stap dan ook zo weer in mijn andere, meer levensbehoeftige bezigheden. Ik vergeet dan meteen ook weer dat ik eigenlijk aan het opruimen was...  Met als gevolg dat de "troep" alleen wordt verplaatst en verandert van vorm en doel. Mijn hobbykamertje wordt steeds kleiner en ik steeds chaotischer. 2011-07-05 09.52.56Maar weet je... ik vind het zo leuk. Dat uitvinden, gepruts en geknutsel. Eigenlijk heb ik geen last van die "troep"... alleen geen ruimte genoeg waardoor ik nooit iets meer kan vinden en dat dan maar weer  koop omdat ik het toch moet gebruiken. Met als gevolg... juist... Het wordt veel te druk in mijn huis en mijn hoofd, en gezien mijn groeiende leeftijd en mijn afnemend geheugen gaat dat echt een probleem worden. Wat zeg ik? Het is al een probleem. Ik ontken de troep inmiddels al en vertoon vluchtgedrag. Dat wil zeggen... ik draai me om en ga achter de pc zitten of bezoek een kringloopwinkel ;-) Wat ik van de troep maak? Nou, miniatuurspulletjes voor mijn poppenhuishobby, art-journal-pagina's, haakseltjes en frutsels, tassen... eh... meer weet ik zo snel niet....
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
http://www.trompke.nl/weblog/?p=1964
Twitter
Visit Us
YouTube
YouTube
Pinterest
Instagram
We zijn nu alweer een paar weken terug uit Frankrijk. Het was weer een heerlijke vakantie en mijn hoofd zit ook weer vol met ideeën van al die inspiratie die ik heb opgedaan. Grote 1:1 ideeën maar ook op schaal, 1:12 in dit geval. Een van mijn kinderwensen was dat ik ooit in een veld met klaprozen kon gaan zitten. Die wens was ontstaan tijdens het maken van een legpuzzel. Een foto met daarop een Frans huisje in een veld vol rode klaprozen... prachtig. Die wens is vervuld en thuisgekomen kwam ik ook in mijn achtertuintje een aantal klaprozen tegen. Geen veld vol (dan had ik niet naar Frankrijk gehoeven hè?) maar enkele bosjes zo langs de schutting. Nu een aantal weken later bloeien ze nog steeds. Omdat ook het maken van miniatuurbloemetjes een grote liefhebberij van mij is (hier mijn miniaturen-weblog) kon het niet anders dan dat ik klaproosjes wilde maken natuurlijk. Dit zijn ze geworden, 1:12 Zo'n 7 cm hoog.
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
http://www.trompke.nl/weblog/?p=1962
Twitter
Visit Us
YouTube
YouTube
Pinterest
Instagram

Frankrijk mei 2011

We zijn weer terug uit Frankrijk. Heerlijk met ons blauwe volkswagencamperbusje langs en door de mooiste plaatjes gereden. De zon achterna en vluchten voor dreigende onweersbuien. Mistral-winden gierden ons om de oren, nachtegalen en kikkers hielden ons soms wakker. Maar mooi was het zeker. Mij meestal te warm, maar daar schijn je niet over te mogen klagen LOL. Ik mijd de felle zon en de schaduw is mijn vriend. En weer een kinderwens vervuld. Ach het zijn maar kleine wensjes maar het gevoel is heerlijk. Als kind had ik een legpuzzel met daarop een oud (Provencaals) hutje midden in een groot papaverveld. Daar wou ik heen... midden in dat rood/groene veld zitten. Nou, papavervelden genoeg in Frankrijk. Al zijn de boeren er niet zo blij mee. De Lavendel bloeit bijna, maar pas in juli volop. Dus paarse velden heb ik gemist. Wel zijn we naar een Lavendelboerderij geweest. Nu kan ik ook distilleren, alleen nog bakken vol "Lavendin" kweken.... Ik kreeg een tip van een vriendin (Margriet) om het "Palais idèal" in Hauterives te bezoeken. Ook dat hebben we gedaan. Erg leuk om te zien hoe een Franse postbode (Ferdinand Cheval) zijn eigen fantasiepaleis inelkaar heeft geknutseld. Verder naar de Provence geweest, het gebied ten zuiden van de Mont Ventoux en naar de Franse Alpen, Gorges du Verdon. Een imposante kloof gevormd door de rivier de Verdon. De Gieren vliegen je daar vlak boven je hoofd en je wordt duizelig van de steile diepte aan je voeten. Een aanrader... Natuurlijk veel gewandeld, dorpjes bekeken, verdwaald in de donkere steegjes van Bonnieux, gelezen, gereden en gelachen... teveel om op te noemen. Ik kom dan meestal doodmoe thuis van zo'n vakantie... Thuis kan ik weer luieren ;-) Onze vakantiekiekjes op Flickr:
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
http://www.trompke.nl/weblog/?p=1954
Twitter
Visit Us
YouTube
YouTube
Pinterest
Instagram