Youtube

_038Ik heb een aantal Youtube kanalen. Te veel eigenlijk. Maar twee gebruik ik nog regelmatig. Een “prive” kanaal, “Trompke Hanny” waarop ik van-alles-en-nog-wat zet, van familie, derden, gebeurtenissen, toneel, diverse clips etc. Alles wat niet met mijn hobby “Mixed media en Art Journaling” te maken heeft. Daarvoor heb ik een apart kanaal, “Trompke Art“. Daarop staan alle filmpjes die ik maak wat met mijn artistieke uitspattingen te maken heeft. Te breed om op te noemen. Ik heb daar best veel abonnees vind ik zelf. Meer dan 840 op moment van schrijven. Daarvan zijn rond de 80% Engelstalig, dus ik brabbel wat in mijn gebrekkig Engels de beelden aan elkaar. Ze vinden dat leuk geloof ik ;-)

Eén van mijn filmpjes is op dit moment redelijk in trek. Met een groepje van 5 vrouwen en 1 man (uit de VS en GB) hebben we een uitwisseling gehad van zgn. ATC’s (kunstkaartjes van een bepaalde afmeting die je aan elkaar geeft). Het thema was “Halloween” en de opdracht was om het proces te filmen en dan er “iets Halloweens” van te maken. Tegelijkertijd hebben we deze 6 filmpjes gepubliceerd, wat we dan een “Hop” noemen. Je hopt van het ene filmpje door naar het andere door op een gegeven link te klikken. Hier is mijn bijdrage :-)

Hè, hè, daar was ik weer…

blogHet duurde even… Mijn weblog was sterk verouderd en ik kon ook niet meer inloggen. Dus wat doe je dan? Niks. Vooral wanneer je ook nog eens Facebook en Blogger hebt waar alles veel gemakkelijke gaat en je meer “publiek” hebt. Hier komt waarschijnlijk bijna niemand meer…

Maar ik ben bij Soow.nl, mijn host geweest en we hebben alles weer op de rails gezet. Mijn dank daarvoor! En ik ga proberen hier weer eens wat neer te zetten :-)

Struisvogelwatje

hlactieIk heb me jaren afzijdig gehouden van wereldnieuws, ellende en realiteit. Heb zitten gillen bij de nodige psychs om al die ellende. Zij konden mij alleen vertellen “dat het bij het leven hoort.” Ze hebben gelijk, ik weet het. Ik ben een struisvogelwatje. Ik zit te grienen bij tweets, weblogs en youtube. Ik foeter en spam bij winkeldiefstal en ik voel mij meer en meer een groter watje.

Niks meegemaakt? O, jawel hoor. Heb mijn rugzakje ook gevuld. Ik ben blij dat ik nog leef om al die ellende mee te kunnen maken. “Verharden”, is dat het toverwoord? Doet iedereen dat niet? Worden we juist daardoor niet ongevoeliger en werken we zo niet meer ellende in de hand? Verschuilen we ons dan niet teveel achter de smoes “zelfbehoud”? Maar wat moet je anders? Ik weet het niet meer hoor. Ik ga geloof ik maar gewoon verder met mijn Struisvogelpolitiek want ik ben te laf om te schreeuwen. Ik ga wat knutselen, tasjes naaien en vriendelijk die meneer met die paar boodschapjes voorrang geven bij de kassa. Ja, dat is mijn leven. Wat een afgang, wat een dom en vruchteloos vullen van tijd. Bah! Ik heb het wel even gehad. En dit logje? Heeft ook geen enkel nut. Ik ga fietsen….

Ben ik nou zo naief?

handOf goedgelovig… niet van deze tijd?

Sta ik in een winkel en zie ik 3 personen, 1 man en 2 vrouwen, hun tassen vullen met kleding en andere spulletjes. Grote shoppers, gewoon open en bloot. 1 Vrouw met een tas en rits die netjes wordt dichtgezipt. Ik sta er bijna bovenop. Ze babbelen wat, schijnbaar heel ontspannen en o zo “gewoontjes”. Op de valreep worden er twee kleinigheden, een hemdje en broekje of zoiets, uit het schap gepakt en het trio loopt naar de kassa. Ik ga er naar kijken, van een afstandje maar wel duidelijk zichtbaar. En ja hoor… alleen die 2 ‘kleinigheden’ worden op de band gelegd, afgerekend en al babbelend loopt het trio naar de uitgang. Ik loop naar de kassière en zeg “Die personen hebben meer in hun tas gestopt dan dat ze hebben afgerekend’. Het meisje kijkt me verschrikt aan. Zo ook de andere klanten in de rij. Ik zeg het nog een keertje. Alleen verbazing is de reactie. Ik begin me bijna schuldig te voelen dat ik het heb gemeld.  ‘Nou’, denk ik, ‘daar schiet ik ook niks mee op’. En ik loop naar een leidinggevende (denk ik) die staat te inventariseren. ‘Ik heb net een winkeldiefstal gezien en gemeld bij de kassa. De daders lopen nog buiten denk ik.’ Ik geef een beschrijving en krijg als reactie ‘Dankuwel dat u het heeft gemeld’. Ook deze medewerkster lijkt verder geen actie te ondernemen. Ze loopt door de winkel en verdwijnt tussen de schappen. Ze gaat niet naar kantoor en niet naar buiten. Misschien heeft ze een mobieltje op zak? Zou kunnen. De daders zijn inmiddels al een eind verder….

Ik sta inmiddels heel verontwaardigd te zijn en mijn knieën beginnen te bibberen. Ja, ik beleef dit ook niet dagelijks en vind het best spannend en vervelend. Ik blijf nog even zichtbaar in de buurt hangen, voor het geval dat…

Nou, tevergeefs. Ik reken af bij een andere kassière. Ik wou naar die andere, maar die moest net even weg, een prijs controleren….

Ben ik nou zo naïef? Wordt er tegenwoordig niks meer aan winkeldiefstal gedaan en volstaat een doorberekening in de prijzen? Bah, wat een k*twereld…

Wat doe je als je wilt opruimen?

De meeste mensen gaan dan… eh… opruimen… Dat houdt in dat je spulletjes sorteert, de rommel weggooit, bruikbare spulletjes naar de kringloop brengt en dat wat je wilt houden netjes en overzichtelijk een plekje geeft. Dat zouden de meeste mensen doen denk ik. Ikke niet… daarom kom ik ook nooit door de “rommel” heen. Mijn handicap is dat ik voortdurend prikkels krijg wanneer ik bezig ben met de bult “troep”. Mijn creatieve hersenhelft maakt dan in gedachten allerlei andere “troep” van elk lapje stof, kantje, boekje, frutsel, dop, oude kleren, versleten dekbedhoezen… Soms is dat echt een plaag. Want voordat ik het door heb “moet” ik toegeven aan die impuls en zit ik vervolgens tussen de bult te knutselen, naaien, schilderen, haken… weet ik veel. Ik vergeet dan alles om me heen en kom dan na een tijdje plotseling tot besef dat er ook nog wel eens iets anders moet gebeuren en stap dan ook zo weer in mijn andere, meer levensbehoeftige bezigheden. Ik vergeet dan meteen ook weer dat ik eigenlijk aan het opruimen was…  Met als gevolg dat de “troep” alleen wordt verplaatst en verandert van vorm en doel. Mijn hobbykamertje wordt steeds kleiner en ik steeds chaotischer.

2011-07-05 09.52.56Maar weet je… ik vind het zo leuk. Dat uitvinden, gepruts en geknutsel. Eigenlijk heb ik geen last van die “troep”… alleen geen ruimte genoeg waardoor ik nooit iets meer kan vinden en dat dan maar weer  koop omdat ik het toch moet gebruiken. Met als gevolg… juist… Het wordt veel te druk in mijn huis en mijn hoofd, en gezien mijn groeiende leeftijd en mijn afnemend geheugen gaat dat echt een probleem worden. Wat zeg ik? Het is al een probleem. Ik ontken de troep inmiddels al en vertoon vluchtgedrag. Dat wil zeggen… ik draai me om en ga achter de pc zitten of bezoek een kringloopwinkel ;-)

Wat ik van de troep maak? Nou, miniatuurspulletjes voor mijn poppenhuishobby, art-journal-pagina’s, haakseltjes en frutsels, tassen… eh… meer weet ik zo snel niet….